ပီလတ်ခ်း ဇာတ်တော်

သျှမ်းပြည်၊ သာဝတ္ထိ ခရီးလမ်း၊ မဟာသူဌေး ပီလတ်ခ်း ဆိုတဲ့ ပုဏ္ဏားတစ်ဦး ရှိဖူးသတဲ့။ သူဟာ ကြွယ်ဝချမ်းသာလွန်းလို့ ရွှေငွေ ပစ္စည်းဥစ္စာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက စိတ်ဓာတ် သနားကပ်ကပ်၊ တစ်ပြားတစ်ကျပ်မှ မလှူဒါန်း၊ မပေးကမ်းတတ်သူ ဖြစ်တယ်။ ဆွေမျိုး ညီအစ်ကို မောင်နှမ တွေ ဒုက္ခရောက်နေရင် တောင်မှ သူက မကူညီခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့ သူဟာ အသက်ကြီးလာတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူဟာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်ကိုက်ခဲမှု တစ်ခုကို ခံစားရပါတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ အသားအရေ တွေဟာ ပျက်စီး၊ အနာအဆာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဆေးဝါး ကောင်းကောင်း လိမ်းကျံပါစေ၊ မသက်သာခဲ့ဘူး။ သူဟာ အလွန်အမင်း နာကျင် ခံစားရပြီးတော့ သေဆုံးသွားတယ်။ သေပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ သူဟာ ငရဲကြီးကျခံရတယ်။ ငရဲမှာ သူဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ဒုက္ခတွေ အဆက်မပြတ် ခံစားရတယ်။ သူရဲ့ အသားအရေ တွေဟာ ပြည်တည်၊ ပြည်ယို၊ အလွန်အမင်း နာကျင် ကိုက်ခဲရတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ငရဲမှာ ခံစားနေရပြီးတော့မှ သူဟာ လွတ်မြောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွတ်မြောက်လာတဲ့ အခါမှာတော့ သူဟာ တိရစ္ဆာန် ဘဝကို ရောက်တယ်။ အဲဒီ ဘဝမှာလဲ သူဟာ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူဟာ သေဆုံးပြီးတော့ လူ့ဘဝကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အစကလိုပဲ အလွန်အမင်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရတယ်။ သူ့ရဲ့ အသားအရေ တွေဟာ အနာအဆာ ပြည့်နှက်နေပြီးတော့ အလွန်အမင်း နာကျင် ကိုက်ခဲရတယ်။ သူ့ရဲ့ အတ္တကံ ကြောင့် သူဟာ ဘယ်ဘဝမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူး။